Το 2022 είχα διαβάσει, εκτός των άλλων, και το Thongor and the Wizard of Lemuria, του Lin Carter. Πραγματικά, δεν μου είχε κάνει και τόσο καλή εντύπωση, όπως είχα γράψει και εδώ, στα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Είχα, ωστόσο, υπόψη μου να διαβάσω και καμιά συνέχειά του... αλλά δεν βιαζόμουν κιόλας.

Και είχα σχηματίσει μια όχι και τόσο καλή εικόνα για τον Lin Carter, για να είμαι ειλικρινής. Νόμιζα ότι όλα όσα λέγονται γι’αυτόν ίσως και να είναι hype. Ότι ο Carter ίσως να είναι από εκείνους τους παλιούς συγγραφείς που, ναι μεν, συζητιούνται πολύ αλλά, όταν τους διαβάσεις, διαπιστώνεις ότι δεν είναι και τόσο καλοί ως συγγραφείς, ή είναι τελείως κλισέ.

Νομίζω πως είχα διαβάσει και κάτι άλλο παλιότερα του Lin Carter και πάλι δεν μου είχε κάνει καλή εντύπωση. Κάποιο διήγημα, αν δεν κάνω λάθος.

Τώρα είχε πέσει στα χέρια μου η σειρά Gondwane, και είπα «Δε βαριέσαι, ας ρίξουμε μια ματιά»: και έχω πάθει την πλάκα μου. Τώρα μόλις άρχισα να διαβάζω το The Warrior of World's End και μου φαίνεται εξωφρενικά καλό. Αν συνεχίσει έτσι, ίσως αυτά να γίνουν από τα αγαπημένα μου βιβλία.

Πρώτον, παρουσιάζουν έναν πολύ δημιουργικά φτιαγμένο φανταστικό κόσμο που εμένα, τουλάχιστον, αμέσως με μάγεψε. Κι αυτό μέσα στις πρώτες σελίδες μόνο.

Δεύτερον: αν και φαίνεται η ιστορία να ασχολείται πάλι με έναν υπεράνθρωπο ήρωα, δεν μου μοιάζει ο ήρωας να είναι ακριβώς το συνηθισμένο της περίπτωσής του. Επιπλέον, όλα, μέχρι εδώ που έχω διαβάσει τουλάχιστον, παρουσιάζονται μ’έναν τρόπο που επίσης είναι ασυνήθιστος σε αυτού του τύπου την ιστορία. Δεν είσαι πλάι στον ήρωα, αλλά διαβάζεις εξωτερικά γι’αυτόν, πώς τον βλέπουν οι άλλοι, και τι γίνεται γενικά στον κόσμο. Και ο ήρωας είναι ένα αίνιγμα μέσα σ’ένα μαγευτικό σκηνικό.

Πού ήταν κρυμμένη τόσο καιρό αυτή η σειρά;